Sculptuur Duin, Museum Beelden Aan Zee
Het Museum Beelden aan Zee, ontworpen door Wim Quist, ligt als een iconisch bastion verzonken in de duinen, aan de boulevard van Scheveningen. Op de beeldenterrassen van het museum zelf merkte je daar echter weinig van. Hier stonden de kunstwerken van het museum in het gelid opgesteld op terrassen van betonnen tegels, omgeven door betonnen muren. Mooie muren, dat wel, maar weinig ervaring van Museum óf Beelden aan Zee.
Het basisidee achter de transformatie van de beeldenterrassen was om de omliggende duinen toe te laten op de terrassen, alsof na een storm het zand in de hoeken van de terrassen is gestoven. Vervolgens hebben we de terrassen daaromheen ‘weggesneden’ en de duinen gefixeerd door ze te beplanten en inzaaien met allerlei inheemse soorten die in de omliggende duingebieden ook staan, of daar juist niet meer zoveel voorkomen. Een boost aan de lokale biodiversiteit. Een sculptuur van natuur. De gebleven tegels zijn allemaal schoongemaakt, opnieuw gelegd en gevoegd. Het rechthoekige patroon van natuurstenen banden en betonnen tegels contrasteert nu meer dan voorheen met omliggende gebogen muren en de duinen, waardoor de architectuur en het landschap beter tot hun recht komen.
Het landschap heeft met Sculptuur Duin nu ook zijn plek ín het museum gevonden.
Door de glooiende duinen in de hoeken van de terrassen te plooien ontstaat een veel afwisselender beleving van die terrassen. Tussen de inhammen, op de hoogtes en laagtes van die duinen komen de beelden beter tot hun recht. Voorheen overzag je in een keer alles per terras. Nu zijn de kunstwerken geënsceneerd in het landschap, dat soms een sokkel vormt, soms een achtergrond, soms een ruimte waarin meerdere beelden met elkaar de dialoog aangaan. Het landschap omsluit ze, tilt ze op, geeft ze een kader.
De beeldenterrassen zijn dus beeldentuinen geworden. Waar voorheen mensen soms boven kwamen en zich snel weer omdraaiden zijn de terrassen nu een veel natuurlijker plek om te verblijven. Een drankje te halen bij het strandhuisje dat we in die duinen ontworpen hebben, te zitten, kijken en je te verwonderen.
Een hoge strandstoel op het hoogste terras maakt het mogelijk de Zee nog beter te zien. Hier kan je heerlijk tegen de wind in zitten.
Zo gaan het museum én de beelden de symbiose aan met het omliggende landschap die het museum zo sterk maakt en komt alles, museum én beelden, beter tot hun recht. En tegelijkertijd heeft de natuur dus nog veel meer dan voorheen zijn plek in het museum veroverd.
